Mektup yazmanın en zor kısmı?

Mektup yazarken en zor kısmı; başlangıç ve bitiriş cümleleridir bana göre.

Şimdi de öyle oldu. Nasıl ilk yazımın başlangıç cümlesini kursam bilemedim.

Bloğun adından da anlaşılacağı gibi; 'yazmasaydım kırabilirdim!'

Artık insanlarla anlaşamadığımın tam olarak idrakına vardığımda bu bloğu açmaya karar verdim, zira yazarak daha rahattım. Kim ne yapmış, neden böyle davranmış, ne gerek vardı böyle davranmasına, ne gerek vardı bu kadar basit bir konu için yalan söylemesine, neden bunca çekememezlik, neden bunca kıskançlık, neden bir adım ileriye gidene tümsek olma gayreti, neden neden neden.... gibi soruları kendime sormaktan bıktığım için insanlardan uzaklaşmaya, daha çok okumaya ve daha çok yazmaya karar verdim. Akşam karar verdim, şimdi de eyleme döktüm: )

Zorunlu haller dışında, misal akrabalarla görüşmek gibi, samimiyetin dışında biraz soyutlamaya karar verdim kendimi dış dünyadan. İçimde dolup taşan çoşkuyu-üzüntüyü-sızıntıyı da buraya kelimelerle dökmeye karar verdim.

Neden mi; çünkü yoruldum: (

Hiç beklemediğim insanlardan hiç beklemediğim tepkiler almaktan yoruldum. Muhtemelen benimde insani davranışlarımda problem vardı, zira politik olmayı hiçbir zaman beceremedim. Bundan böyle insan ilişkilerim 'eşim ve iki çocuğumdan' öteye geçemeyecek gibi gözüküyor. Zira diğer insanlara karşı samimi duygularımı yitirdiğimden ötesi gelmiyor içimden.

Hayat çok basit ve biz mahvediyoruz bunca basitlik içinde sarmala sardığımız hayatımızı.

Keyifle...
Yazmasaydım Kırabilirdim.